22 Wrzesień 2018

 
A ty...?

Prawdą jest, że człowiek, który bez kontaktu z Bogiem nie jest w stanie zrozumieć samego siebie i dojrzale pokierować własnym życiem. Powołanie człowieka ukryte jest w Trójosobowym Bogu. Najważniejszym celem towarzyszenia powołaniowego nie jest pomaganie ludziom młodym w odkryciu ich specyficznego powołania (do małżeństwa, kapłaństwa czy życia konsekrowanego), lecz pomoc w dorastaniu do powołania podstawowego, czyli do świętości.

Człowiek może wybierać życie i szczęście lub śmierć i nieszczęście. Może nadawać pogłębiony sens swemu życiu ale może też podążać za celami, które są szkodliwe lub nierealne. Może w ogóle żyć bez celu a nawet uciekać przed życiem. Właśnie dlatego podstawowym wymiarem wychowania jest pomaganie współczesnemu człowiekowi, by odkrył własne powołanie, oraz by zaangażował się w jego realizację.

Żyjemy w czasach, w których wielu młodych to ludzie nie wiedzący, ani kim są ani po co żyją. To ludzie, którzy nie stawiają sobie nawet takiego pytania. W konsekwencji nie wiedzą po co się uczą, pracują, zaspakajają różne potrzeby. Niektórzy młodzi stawiają sobie wprawdzie pytanie o sens życia, ale zadawalają się błędnymi odpowiedziami. Sądzą na przykład, że sensem ich życia jest być młodym, zdrowym i bogatym. Ale przecież także ludzie młodzi, zdrowi i bogaci popadają w alkoholizm czy narkomanię, wchodzą na drogę przestępstw, popadają w depresję, popełniają samobójstwa. Fakt ten dowodzi, że bycie młodym, zdrowym i bogatym nie jest sensem ludzkiego życia.

Bóg, który jest miłością, powołuje wszystkich do świętości. To podstawowe powołanie, które otrzymujemy wraz z łaską chrztu świętego. Nikogo Bóg nie powołuje do życia w samotności, krzywdzie czy egoizmie. Powołanie jest myślą opatrznościową Stwórcy względem każdego stworzenia, jest Jego ideą-projektem, jakby pewnym marzeniem, które jest w sercu Boga, ponieważ los stworzenia leży Mu na sercu. Zadaniem chrześcijańskich wychowawców jest troska o kulturę powołaniową, która może uratować nas przed kulturą doraźnej przyjemności, uzależnień i śmierci. Kultura powołaniowa to świadomość, że Bóg ma wobec każdego z nas zamysł - marzenie, które nadaje sens ludzkiemu życiu i doczesnemu umieraniu.

"Częścią tej kultury powołaniowej jest: zdolność snucia marzeń i wielkich pragnień; zdumienie, które pozwala docenić piękno i wybrać je dla samej jego wewnętrznej wartości, ponieważ czyni życie pięknym i prawdziwym; altruizm, który jest nie tylko solidarnością w potrzebie, lecz rodzi się z odkrycia godności kogokolwiek z sióstr i braci. Kulturze przyjemności, która ryzykuje straceniem z pola widzenia i unicestwieniem poważnych pytań, przeciwstawia się kultura zdolna do znalezienia odwagi i upodobania w wielkich pytaniach człowieka, odnoszących się do jego przyszłości. W rzeczywistości są wielkimi te pytania, które czynią wielkimi również małe odpowiedzi. Nic i nikt nie może zdławić w człowieku pytania o sens i pragnienia prawdy".

Miłość Boga Ojca, która stworzyła każdego człowieka, sprawia, że nikt nie powinien czuć się niepotrzebny, samotny czy zapomniany, gdyż jest powołany do życia w miłości według planu Bożego, ułożonego właśnie dla niego, zgodnie z jego niepowtarzalną historią, aspiracjami oraz możliwościami. Bóg Ojciec jest najlepszym wychowawcą człowieka, gdyż tylko On może w pełni wydobyć z serca człowieka to, co On sam tam umieścił. W sakramencie Chrztu świętego Bóg Ojciec pochyla się z serdeczną czułością nad dzieckiem, owocem miłości mężczyzny i kobiety, by go pobłogosławić i uczynić w pełni Swoim dzieckiem. Od tej chwili dziecko jest powołane do świętości dzieci Bożych.

Ważniejsze niż spotkanie z samym sobą i z drugim człowiekiem, jest spotykanie się z Tym, który marzy, abyśmy byli święci i szczęśliwi i który ma moc, aby Jego marzenia wobec naszego życia stały się rzeczywistością. Gdy nasze życie nie toczy się w obecności Boga Ojca, wtedy stajemy się podobni do dzieci, które są osamotnione, pozbawione miłości i wsparcia ze strony rodziców i które okazują się bezradne wobec tajemnicy własnego życia i własnej przyszłości.

Warunkiem realizacji powołania do życia na obraz i podobieństwo Boga jest poznanie Bożego sposobu istnienia, który mamy naśladować. Bóg jest dla człowieka tajemnicą, którą zechciał stopniowo objawić w całej historii zbawienia. Najpełniej objawił się nam w swoim Synu, który stał się człowiekiem. Odtąd Chrystus jest drogą, prawdą i życiem człowieka. "Jeżeli człowiek jest powołany do bycia dzieckiem Bożym, to nikt lepiej od Słowa Wcielonego nie może 'mówić' człowiekowi o Bogu i przedstawiać udany obraz dziecka Bożego. Dlatego Syn Boży, przychodząc na ten świat, wezwał do naśladowania Go i bycia takim, jak On, do dzielenia z Nim życia, Jego słowa, Jego śmierci i zmartwychwstania, a nawet Jego uczuć. Nie istnieje fragment Ewangelii, spotkanie czy dialog, który by nie miał znaczenia powołaniowego. Spotkania Jezusa z ludźmi były dla Niego okazją do postawienia każdej osoby wobec pytania: co zrobić z moim życiem? Jaka jest moja droga?".

Aby pogłębić Twoje informacje otwņrz: LA VITA UN GRANDE DONO…

Indietro Wròć na stonę"Pogłębione artykuły" Indietro

Indietro TOP Indietro

Zgromadzenie Cņrek Swietego Jņzefa
Salita Inferiore San Rocchino 15 - 16122 - Genova - Tel. 010/8393034 - Fax 010/8393799 - email
Partita Iva: 01263730101 -:- Codice Fiscale: 80045510106